خدای مهربون
" بسم الله الرحمن الرحیم "
بی نام او هرکاری ابتر است
سلام؛
چند روز پیش، حدیثی از امام رضا "علیه السلام" می خواندم به این مضمون که:
" کارهای خیر خود را در خفا انجام دهید، که ثواب آن ۷۰ برابر می شود
و گناهان خود را آشکار نکنید، که باعث آمرزش آن ها می شود. "
متأسفانه، اکثراً متوجه این نکته نیستند، که گناه آشکار کردن فعل حرام، از انجام دادن خود فعل بیش تر است، و اساساً حد شرعی، زمانی جاری می شود که کسی گناه مخفی اش را آشکار کند!
اما ما نمی دانیم که خدا چقدر مهربان است، که اگر می دانستیم، در دم جان می دادیم. در ادامه، قسمتی از محبت خدا در مواجهه با ما انسان های خطاکار را، عرض خواهم کرد.
مدت ها گمان می کردم، که چقدر آبرویم جلوی این دو ملکی که بر روی شانه های چپ و راستم نشسته اند، می رود! (اسمشان رقیب و عتید است-اگر درست گفته باشم)
مردم عادی که از کنار ما رد می شوند، اگر چشم برزخی نداشته باشند، ستاریت خدا، نمی گذارد که گند وجود ما آشکار بشود و در نتیجه، از این لطف خدادادی سوء استفاده می کنیم، و در محضر قاضی، به جنایت ادامه می دهیم!
منتها من همه اش نگران این دو ملک بودم. چون خدا که غفور است و می گذرد(آخه ببین خدایی استدلال آبکی ما رو! 
بگذریم)، اما این دو بزرگوار، همه اش دارند من را می پایند، و حتی از آن چه در قلبم می گذرد هم خبر دارند، خوب گمان نکنم جلوی کس دیگری اندازه ی ایشان ضایع شده باشم!
تا این که، یک وقت داشتم سخنرانی آیت الله ناصری را می دیدم، ایشان فرمودند که نه خیر! این طور نیست که این دو ملک ثابت روی شانه ی ما تشریف داشته باشند!!! (ما رو می گی 
)
این ملائک، دو شیف در هر شبانه روز دارند، یک شیفت روز، و یک شیفت شب! و هر کدام از این ها هم، فقط و فقط یکبار مراقب ما می شوند! متوجه شدید یعنی چی؟!
یعنی خدای مهربون، حتی نخواسته که ما جلوی ملائکش هم ضایع بشویم. در هر شیفت، ملائک جدید می آیند، که از گناهان گذشته ی ما خبر ندارند، و از گناهان آینده ی ما هم مطلع نمی شوند!!!
خوب، می ماند خودمان! گیرم که هیچ کس نفهمید که ما چه غلط هایی کرده ایم، خودمان که می دانیم! اگر به بهشت هم راهمان بدهند، با این ننگ نافرمانی چه کنیم؟!!!
این جاست که ما هنوز خدای مهربان را نشناخته ایم!
اگر کسی به هر علت، مشمول رحمت خداوند گشت، و بخشیده شد، پس از طی مراحلی، خدای مهربان، کاری می کند که حتی خودش هم یادش نیاید که چه نافرمانی هایی کرده است!!! 
راستی یک سوال:
چرا ما نباید از این خدای مهربون اطاعت کنیم، که چیزی جز سعادت ما نمی خواهد؟!
(آقا داماد، اگه راست می گی، جواب بده!!!!!!!!!!!)
صد بار اگر توبه شکستی باز آی گر کافر و گر تو بت پرستی باز آی
این درگه ما، درگه نومیدی نیست !
الهی العفو ...
یا علی
پی نوشت:
شاید بپرسید که این پست، چه ربطی به موضوع وبلاگ ما داشت؟!!
عرض شود که، برخی از دوستان که مخاطب وبلاگ ما هستند، و به خصوص، پست" زهر هلاهل " را خوانده بودند، ما را محرم فرض کرده بودند، و به برخی از اشتباهاتی که کرده بودند، اعتراف، و اظهار پشیمانی می کردند. چند نکته را با این پست می خواستم به آن دوستان تذکر بدهم:
۱- گناهان خود را پیش هیچ کسی، هیچ کس، هیچ کس فاش نکنید، که عقابی مضاعف دارد. بین خودتان و خدا باشد، خدای به این مهربانی، حتماً از شما می گذرد. این اشتباه است که گمان کنید مثلاً دارید راستگویی می کنید! هر راست نشاید گفت ... لازم نیست که دروغ بگویید، اما نباید راست اشتباهات خودتان را هم بگویید. چرا که موجب اشاعه ی فحشاء می شود.
۲- اگر مرتکب اشتباهی شدید، نا امید نشوید، که ناامیدی از رحمت و غفران خدا، بزرگترین گناهان کبیره است. و البته این از شگردهای شناخته شده ی شیطان هست که تلقین می کند: " تو که دیگه خدا قبولت نخواهد کرد، پس بیش تر گناه کن و باز نگرد!!!!!!!!! "
۳- تذکری به خودم داده باشم، که از همه بیش تر به نصیحت احتیاج دارم.
التماس دعا
سـلام، به وبـلاگ این دامـــــــاد "فعــلاً مجـــــرد" خوش آمدید.